Lustro, które pamiętało innych ludzi

Polecamy!

Nie czujemy się kompetentni do recenzowania literatury (jesteśmy zwykłymi "czytaczami"), ale jesteśmy pod wrażeniem książki Jakuba Jagiełło. Wrażliwości, dojrzałości i pięknego języka, świadcząca o głebokich życiowych przemyśleniach. Gdybyśmy "jednak" mieli opisać - jest to powieść pełna metafizycznej podróży po własnej świadomości. Cytat, który zapamiętaliśmy "najpierw trzeba nauczyć się patrzeć na innych bez oceny, a na siebie bez lęku". Brawo! Polecamy!

Polecam!

Twórczość Jakuba Jagiełły poznałam czytając świetny tomik jego wierszy. Z zaciekawieniem sięgnęłam po niepozornie wyglądającą prozę tegoż autora. I spotkało mnie wielkie zaskoczenie... ,,Lustro, które pamiętało innych ludzi" czytałam kilkakrotnie i nadal po nią sięgam :) To nie jest książka, którą się czyta i odkłada. To książka, która zmusza do zatrzymania się i spojrzenia na własne życie z innej strony. „Lustro" to symbol odkrywania własnego „ja". Jest zwierciadłem duszy. Zdaniem autora, aby poznać siebie, trzeba wrócić do przeszłości. Do ludzi, których spotkaliśmy, naszych doświadczeń i związanych z nimi emocji. „Lustro..."to książka niezwykle poruszająca
i zmuszająca do refleksji.
Trudno ją streścić, ale niełatwo o niej zapomnieć.

Warto

„Lustro...” Jakuba Jagiełło to nastrojowe opowiadanie z pogranicza realizmu i magii, które skłania czytelnika do refleksji nad pamięcią, tożsamością i własnym odbiciem. „Lustro...” to krótka, ale intensywna proza, która nie epatuje akcją, lecz skupia się na emocjach. J. Jagiełło pokazuje, że literatura może być nie tylko rozrywką, ale także narzędziem do odkrywania własnej tożsamości. To opowiadanie warto przeczytać powoli, dając sobie czas na refleksję – bo jego siła tkwi w tym, co dzieje się w czytelniku po zamknięciu książki. Warto.

Dziękuję

Uczę się patrzeć na siebie bez lęku

Opinia

Polecam przeczytać każdemu.

Lustro

Lustro
"Lustro, które pamiętało innych ludzi"

To bardzo ciekawa książka.
Czytałm ja nie jeden ani nie dwa razy, czytałam ją wielokrotne.
Za każdym razem odbierałam ją inaczej z innymi spostrzeżeniami i reflekcjami.
Podrzymuje taką ciekawość że chce się więcej i dużą chęć czytania kolejnych stron.
Polecam

Lustro, które pamiętało innych ludzi

Bardzo ciekawa lektura, która skłania do refleksji i wejrzenia w głąb samego siebie. Przedzierając się przez kurz niepamięci rysujemy siebie na nowo, na tym co jeszcze z nas pozostało, by odkryć, że tak naprawdę „ja” ma szerszy wymiar.

Lustro, które pamiętało innych ludzi

"Lustro, które pamiętało innych ludzi" wpisuje się w literaturę pamięci, odbija przeszłość, choć... utrwala teraźniejszość, a ta, jak mówi poeta, jest dziś, tylko cokolwiek dalej dla przyszłości. Polecam tomik.

"Lustro, które pamiętało innych ludzi"

Autor książki w poruszający sposób zamienił na słowa swoje przemyślenia egzystencjalne. Tekst ukazuje, że przeszłość i dzieciństwo spędzone wśród ludzi, z którymi żyjemy, mają ogromny wpływ na nasze dorosłe życie. Pokazuje również, że ci, którzy odchodzą od nas, wciąż w nas istnieją - tak długo, jak długo o nich pamiętamy.

Lena , główna bohaterka , odkrywa tajemnicze pudełko i doświadcza niezwykłych wizji w lustrze. Zaczyna rozumieć, ze lustra ukazują nie tyle przeszłość, ile naszą gotowość do jej udźwignięcia . To właśnie ten moment sprawia, że czytelnik chce wiedzieć więcej. Symboliczne lustro i gliniane figurki staja się metaforą pamięci oraz tego, że przeszłość nie znika, ale towarzyszy nam w ukrytej formie.

Język utworu jest poetycki, pełen obrazów i emocji, co nadaje mu tajemniczości i skłania czytelnika do głębokich przemyśleń.

"Lustro, które pamiętało innych ludzi" J. Jagiełły

„Lustro, które pamiętało innych ludzi” to intrygujące dzieło, które zadaje ważne pytania. To książka, która skłania do refleksji nad tym, co znaczy pamiętać, być zapomnianym i co definiuje nas jako ludzi. Uświadamia nam, że nie możemy zapomnieć o przeszłości ani jej wyprzeć. Musimy się z nią zmierzyć, aby odnaleźć swoje prawdziwe wnętrze. Serdecznie polecam każdemu i zachęcam do lektury!

Lustro, które pamiętało innych ludzi

Nie sięgam zwykle po takie książki – na co dzień czytam raczej kryminały – ale „Lustro, które pamiętało innych ludzi” naprawdę mnie zaskoczyło. Czytało się ją lekko i z ogromnym zainteresowaniem. Ma w sobie niesamowity klimat. To historia, która skłania do refleksji nad pamięcią, przeszłością i samym sobą. Zostawia po sobie takie ciche, ale bardzo przyjemne uczucie, że warto było się zatrzymać na chwilę i pomyśleć.

Lustro, które pamiętało innych ludzi

Bardzo miła lektura na niedzielne popołudnie. Lekka, ciekawa, ale i wymagająca, a kolejne rozdziały bardzo dobrze podtrzymują ciekawość oraz chęć czytania następnych stron. Przesłanie jest jedno, ale myślę, że wniosek każdy wysnuje nieco inny :)

Opinia powieści „lustro”

Intrygująca książka która pozwala zajrzeć wgłąb siebie i dać nam czas na zastanowienie, powrót do poszczególnych etapów naszego życia. Jest to powieść mówiąca o zapomnieniu, pozwalająca na refleksje.

„Lustro, które pamiętało innych ludzi” J.Jagiełło

„Lustro, które pamiętało innych ludzi” Jakuba Jagiełły to książka, która od pierwszych stron wciąga w swój nastrojowy, lekko magiczny świat. Czytając, miałam poczucie, że autor nie tylko opowiada historię, ale przede wszystkim dotyka czegoś bardzo intymnego – tego, co zwykle ukrywamy przed innymi, ale i przed sobą.
Dla mnie ta opowieść to przede wszystkim przypomnienie, że pewne sprawy i emocje nie znikają, jeśli nie zostaną wypowiedziane.
Ta książka pokazuje, że czasem trzeba spojrzeć w lustro – nie tylko to dosłowne, ale i wewnętrzne – by spotkać się z własnym cieniem, z tym, co zostało wyparte lub zapomniane. I choć to konfrontacja niełatwa, staje się drogą do odzyskania samego siebie.
Ogromnym atutem książki jest jej atmosfera – balansująca między realizmem a magią. To proza pełna subtelnych obrazów i emocji, które zostają w pamięci. Podczas lektury miałam wrażenie, że słowa same otwierają przestrzeń do refleksji, a niektóre fragmenty aż proszą się o to, by zatrzymać się przy nich dłużej.
Dla mnie „Lustro, które pamiętało innych ludzi” nie jest tylko opowieścią literacką – to także zaproszenie do własnych poszukiwań, do zadania sobie pytania: „Co w mojej pamięci i tożsamości wciąż domaga się głosu?”

Nowela "Lustro" Jakuba Jagiełło

Nowela "Lustro" zdradza talent młodego, ale posiadającego znaczny dorobek poetycki i literacki Jakuba Jagiełły. Jagiełło poszukuje duchowej głębi i tajemnicy ludzkiego istnienia. Stawia pytania o sens życia i tego co tworzy tożsamość przemijalności - pamięć. Memoria et reminiscentia - pamięć i przypominanie sobie są kluczem do własnego poznania i zrozumienia siebie, drugiego człowieka i świata. Nowela J. Jagiełły to literatura obecności i ochrony relacji. Jest to literatura ambitna, wymagającą i cenna. Autorowi gratuluję, a Państwu polecam.

Recenzja "Lustra" Jakuba Jagiełły

Patrzę w lustro i szukam odbicia ośmioletniej Karoliny. Nie ma jej. Zgubiłam ją?
Patrzę w "Lustro" Jakuba Jagiełły i tam dostrzegam młodą kobietę, która walczy o swoje marzenia. Czy to ja? Próbuję odwrócić wzrok, ale Jagiełło każdym słowem, którym płynnie maluje po obu stronach tafli, zatrzymuje mnie. Jakby szpetał znad moich ramion, żebym ponownie zerknęła w głąb zwierciadła... Zatem znów sięgam po "Lustro" i czytam. Raz, drugi, trzeci. Niezauważalnie uczę się go na pamięć. Zaginam rogi stron. Zakreślam zdania. Zapisuję je w zeszycie. I ukradkiem zerkam w moje odbicie. Macha do mnie mała Karolina. Jest! "To znaczy, że jesteś gotowa". Jakubie, dziękuję.
********************
"Lustro, które pamiętało innych ludzi" Jakuba Jagiełły to nowela na styku jawy i snu, gdzie magia, świat fantazy łączy się z tym, co tu i teraz. Łączy się idealnie.
Wyciągnij rękę po "Lustro", zanurz się w speculum. Pozwól, by magia na nowo wróciła do twojej codzienności. Zaufaj Jagielle. Niech jego słowa poprowadzą cię. "To lustro nie tylko pamięta. Ono czeka". Na ciebie również.

Polecam!!!

Opinia o książce ,,Lusto, które pamiętało innych ludzi” Autor: J

Tytułowe lustro jakże trafnie pozwala nam zastanowić się nad własnym odbiciem… Zatrzymać się i dostrzec chwile, które tak bardzo pragną w nas trwać, nie zostać zapomniane. Czy w dzisiejszych czasach potrafimy jeszcze zwolnić i zobaczyć siebie ? Zobaczyć nie tylko tu i teraz, ale wrócić do tych najgłębszych, wypartych i odepchniętych wspomnień…wyciągnąć wnioski i ruszyć dalej.
Czasem nie wystarczy tylko na siebie spojrzeć, trzeba nauczyć się widzieć. Książka skłania do refleksji, zatrzymania się w zgiełku codzienności i dostrzeżenia tego co naprawdę ważne.
,,Czy czasem masz wrażenie, że ktoś cię widzi… chociaż nikt nie patrzy?” Na to pytanie warto odpowiedzieć sobie w ciszy. Zachęcam do lektury i bardzo polecam.